Narcissen zijn bloemen die ik vaak stiekem heb geplukt en heb gegeven aan mensen die het even zwaar hadden. Ik zei er dan bij “wees maar even lekker narcistisch denk maar aan jezelf”. Eigenlijk als je in de GGZ werkt, “mag” ik dit niet zeggen van mezelf. Narcisme is een persoonlijkheidsstoornis die diegene zelf vooral enorm in de problemen kan helpen en zo ervaart hij of zij dit ook.
Ik wil het in dit stukje vooral even luchtig houden. Of beter gezegd; mezelf opluchten. Ik ben opgelucht dat ik – ondanks ik als jong meisje vaak egoïstisch werd genoemd – nu als vrouw in mijn 50e levensjaar goed met mijn ouders kan omgaan. Ik heb met ze gepraat, met name afzonderlijk van elkaar en we hebben er nu vrede mee met alles wat er in het verleden beter niet had kunnen gebeuren. Ik werd ook egoïstisch genoemd na ik mijn eerste autobiografie had geschreven. Dat doet me nog pijn, maar ik begrijp de ander ook. Ik wist toen nog niet dat ik in staat ben om met mijn woorden – of deze nou opgeschreven zijn of verteld worden – mensen kan raken. Het is nooit mijn intentie geweest anderen verdriet te doen. Ik moest van mijn hart geen moordkuil meer maken en deed er alles aan om gehoord en gezien te worden. En heb zelfs, mogen leren dat dit mag. Ik mag gehoord en gezien worden. Al jaren riep ik tegen dierbaren “het gaat niet om mij, het gaat om mijn boodschap!” als ik bijvoorbeeld een poppentheatervoorstelling gaf.
Poppentheater vind ik een van de meest mooie vormen om een boodschap uit te dragen. Alleen, omdat ik als kind ook vaak egoïst ben genoemd, moet ik altijd even een enorme drempel over. Het is net alsof ik zelftherapie geef alvorens ik het podium op ga. Het poppenspel is dan een enorme ontlading voor me. Deze verschillen, tussen egoïsten, narcisten, maar ook eigenwaarde leerde ik op latere leeftijd beter te onderscheiden. Dan hebben we het nog niet over wat we in de Psychologie leren: Wat het verschil is tussen ego, super ego en uber ich. Ik kan me zelfs heel misselijk gaan voelen als ik ook maar iets het gevoel heb dat ik aan mezelf denk.
Het aparte is alleen, dat ik ook heb geleerd dat ik trots mag laten zien op een podium hoe grappig ik kan zijn en hoe goed ik kan dansen. Ik miste alleen een bepaalde verbinding met mijn ouders als kind in het normale leven. Dit had te maken met hun eigen persoonlijke behoeften en omstandigheden die ik als kind niet helemaal doorhad. Ik dacht dus, dat ik alleen aandacht kreeg als ik het podium op ging of als ik goede rapportcijfers haalde, waar je met een beetje mazzel ook nog wat centjes voor kreeg.
Deze blog gaat over dat ik geleerd heb om meer van mijzelf te houden. Van mijn ware ik. En al mijn kinddelen omarmen. Ik mag gezien en gehoord worden en mijn boodschappen delen met anderen en mag anderen willen helpen. Maakt dit mij echt geen narcist om altijd maar in de schijnwerpers te willen staan? Oordeel gerust een keer zelf. Oor – delen betekent gewoonweg met elkaar delen wat je wilt vertellen en echt luisteren naar elkaar. Elkaar proberen te begrijpen. Ook al is het soms verdomde lastig om elkaar echt te doen begrijpen. Woorden kunnen heel veel kracht geven maar ook heel veel onmacht bereiken en iets kapot maken in een relatie.
Toch heb ik altijd een beetje moeite met het zien van narcissen in de natuur. Maar ik weet dat dit een oude overtuiging is. Bovendien hebben ze een prachtige gele kleur net zoals de zon die kan schijnen. En de zon is hier al zo weinig zo geel als een narcis, dus ik zeg: Mocht je ooit een narcis zien bloeien, de meeste zijn er gezaaid door mensen die er niet zomaar groeien. Pluk er gerust eens een keertje een, geef er meteen… aan iemand waar je tegen zou willen zeggen; denk gerust eens even aan jezelf. Dat wil dit symbool zeggen.
