Eigenwijs.
Zo word ik al mijn hele leven genoemd.
En hey, tis de waarheid.
En dat ik soms tegen de bierkaai in ga, vol strijd, maakt mij deze mooie meid.
Ik hou van een balletje opgooien en deed eigenlijk al van kinds af aan niet zoals mijn ouders wilden of vonden.
Ik zoog hun energie soms zodanig leeg, dat ze maar niet aan mijn wil wennen konden.
Nu ik “wat ouder” ben hebben mijn ouders en ik een meer begripvolle band. En dat zij al vroeg mijn ouders werden daar zet ik alle oordelen over aan de kant.
Ze deden hun best zijn me ozo dierbaar en ik weet dat ik mag vallen met al mijn eigen wijsheden om weer zelf op te staan.
Ze wonen helaas allebei niet om de hoek, maar onze band, die is goed voor ons te verstaan.
Ik heb altijd mijn eigen wijsheden mogen ontdekken. Nu zou het bestempeld kunnen worden als “emotionele verwaarlozing” of “kind met ADHD” ofzo.
Maar ik weet lekker puh, dat de jeugd NU ook vol met eigen wijsjes zitten enzo.
Ik omarm mijn rugzak, want ik ben gewoon net als ieder ander een persoon met rugzak en geboorte en bestaansrecht.
Ik kan alleen maar zeggen, met mijn rugzak nu een schatkist vol met hartjes, parels uit de modder, met lekker veel geklieder en geklodder, help ik zoveel mensen that makes me a
hotter mother through every body’s other modder.
Ik doe het pas een jaar of 49 maakte al vroeg met mijn lichtjes mensen blij. En leerde door alle zelfs geestelijke en fysieke en emotionele pijnen van leraren en leraressen, wijze lessen door alle mensheid heen. Ik ben vrij.
Nu het ouderwetse kwartje valt op z’n plek omarm ik mijn rugzak en maak ik van onmacht mijn kracht.
Noem mij een wappie, shantie, tante Sjan, mevrouw Zwaan, save the world type of een what ever, zolang ik weet dat ik met mijn voelsprieten er altijd een wereld op mij heeft gewacht vol pracht.
Ik ben ozo dankbaar met iedereen die ik heb geholpen en nu nog mag helpen. Leer steeds vaker dat het niet ten koste van mijzelf hoef te gaan. Heb geen diagnose of ziekte of podium of boeken die ik
zelf schreef nodig om voor mijn hartenkracht en zielenwerk te staan.
Maar mag ik alsjeblieft op mijn eigen wijze vanuit mijn hart, hiervoor gaan staan: 
?
Ik ben net als een kameleon zoals ik als jong meisje tussen alle (vecht) scheidingen, culturen, buiten op straat of waar dan ook me moest aanpassen en gedragen.
Laat mij alsjeblieft mezelf zijn net zoals ik ieder ander ook toewens, blijf elkaar verwonderen en bevragen.
De wereld is groot maar ik ben in het geheel zo klein. Als we allemaal nou es beginnen met eerlijk zijn?
Oprecht, begrip- en liefdevol, dan is onze wereld toch gewoon heel fijn?
Vroeger tekende ik, schreef ik gedichten en vroeg ik om geld bij een goed rapport, en om aandacht dansend met de pet rond op de Rotterdamse markt op het Afrikaanderplein voor snoep. Trok ik voor de grap met belletje lellen, als ik geen kwartje kreeg, de deurmat weg. Dit maakte mij creatief niet slecht.
Mijn boodschap luidt als volgt:
Moge alle kinderen op dezer aardkloot alsjeblieft kind en zichzelf zijn.
En weet iemand t even niet? Knik, hug, of verwijs door en zeg het bestaat: Leven is genieten met vreugde, zonder pijn.
Wat we aandacht geven groeit.